Κανείς δεν μπορεί

Κανείς δεν μπορεί να πεί εκ των προτέρων ποιές θα είναι οι αξίες μιας καινούργιας κοινωνίας ή να τις δημιουργήσει εν ονόματι της. Οφείλουμε, όμως, να κοιτάξουμε "με ξεκάθαρο μυαλό" τα πράγματα, να αποδιώξουμε τις αυταπάτες, να λέμε με σθένος αυτό που θέλουμε, να βγαίνουμε από τα δίκτυα παρασκευής και διάδοσης των ηρεμιστικών, εν αναμονή της στιγμής που θα μπορέσουμε να τα τσακίσουμε.

Κορνήλιος Καστοριάδης
"Παράθυρο στο χάος" σ.37

Montoneros

Το 1970, οι φιλοαμερικανοί αξιωματικοί συμπλήρωναν ήδη 15 χρόνια στην εξουσία που είχαν καταλάβει με το πραξικόπημα του 1955. Η διαφθορά, η οικονομική χρεοκοπία και η καταπίεση συνόψιζαν τον χαρακτήρα του καθεστώτος. Μοναδική ελπίδα για το μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού που προσδοκούσε σε καλύτερες ημέρες ήταν οι φήμες που καλλιεργούνταν κάθε τόσο για επιστροφή του Juan Domingo Peron από την Ισπανία όπου ζούσε. Ταυτόχρονα, τόσο στην Αργεντινή όσο και γενικότερα στη Νότια Αμερική, εξαπλώνονταν οι αριστερές ιδέες, γεγονός στο οποίο είχαν συμβάλει πολλές εξελίξεις, όπως κυρίως και η δράση του Che Guevara. Υπό τις συνθήκες αυτές σχηματίσθηκε -στην αρχή από διανοούμενους της μεσαίας τάξης αλλά και υψηλών κοινωνικών στρωμάτων- η σημαντικότερη ένοπλη ομάδα της Αριστεράς στην Αργεντινή, το Movimiento Peronista Montonero (Περονικό Κίνημα Μοντονέρο) ή Montoneros, καθοδηγούμενοι από τον Mario Alberto Firmenich. Ιδεολογική πλατφόρμα της οργάνωσης απετέλεσαν μεταξύ των άλλων και οι «αριστερές» πτυχές της πολιτικής Περόν κατά τη δεκαετία που προηγήθηκε του πραξικοπήματος και επιδίωξή της ήταν η επιστροφή του λαοφιλούς ηγέτη εκατομμυρίων Αργεντινών για να ηγηθεί μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης.

Σύνθημα της οργάνωσης ήταν η λέξη «venceremos» (θα νικήσουμε). Κύριος στόχος των Montoneros ήταν η φιλοαμερικανική χούντα. Το εντυπωσιακότερο χτύπημα που κατάφεραν στο καθεστώς υπήρξε η απαγωγή και εκτέλεση του πρώην προέδρου Pedro Eugenio Aramburu Cilveti ο οποίος κυβέρνησε από το 1955 έως το 1958. Ο Aramburu κάθε άλλο παρά τυχαίος στόχος υπήρξε. Ο γεννημένος στις 21 Μάη 1903 στο Rio Cuarto της Cordoba στρατιωτικός καριέρας διηύθυνε ως ταξίαρχος από το 1951 τη Σχολή Πολέμου και από το 1955, 3 χρόνια προτού προβιβασθεί σε υποστράτηγο διετέλεσε αρχηγός του στρατού. Τη χρονιά εκείνη ο Aramburu συμμετείχε στο στρατιωτικό πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου και στις 13 Νοεμβρίου ανέλαβε την προεδρία με αντιπρόεδρο τον ναύαρχο Isaac Rojas. Από τις προτεραιότητες της προεδρίας Aramburu ήταν η απαγόρευση για είσόδο στη χώρα του Peron. Ο Aramburu αποστρατεύθηκε με τη λήξη της προεδρικής του θητείας την 1η Μάη 1958 και έβαλε υποψηφιότητα στην παρωδία εκλογών που οργάνωσε η χούντα το 1963 με τον συνδυασμό UDELPΑ (Union del Pueblo Argentino) με κεντρικό σύνθημα «Vote UDELPA y no vuelve» δηλαδή «Ψηφίστε UDELPA για να μη γυρίσει (ο Περόν)». Νικητής σε αυτές στις εκλογές ήταν ο Arturo Umberto Illia ο οποίος και αυτός με τη σειρά του καθαιρέθηκε το 1966 από άλλο στρατιωτικό πραξικόπημα του στρατηγού Juan Carlos Organia. Ωστόσο, ο Aramburu παρέμενε σταθερά στην επικαιρότητα και το 1970 ετίθετο θέμα καθόδου του στην νέα παρωδία προεδρικών εκλογών του ίδιου χρόνου. Το μεσημέρι της 29ης Μάη απήχθη στους δρόμους της πρωτεύουσας και για ένα μήνα η υπόθεση απασχόλησε την κοινή γνώμη ωσότου το πτώμα του βρεθεί στο Timote του Carlos Tejedor στην επαρχία του Buenos Aires και διαπιστωθεί ότι είχε εκτελεσθεί την 1η Ιουνίου. Ας σημειωθεί εν προκειμένω, ότι από την πτώση του Περόν μέχρι την επάνοδό του κυβέρνησαν οι:

Eduardo Lonardi (20.09.1955 – 13.11.1955)

Pedro Aramburu (13.11.1955 – 01.05.1958 )

Arturo Frondizi (01.05.1955 – 29.03.1962)

Jose Maria Guido (29.03.1962 – 12.10.1963)

Arturo Illia (12.10.1963 – 28.06.1966)

Juan Carlos Organia (28.06.1966 – 08.06.1970)

Roberto Levingston (08.06.1970 – 23.03.1971)

Alejandro lanuss (23.03.1971 – 25.05.1973)

Hectro Campora (25.05.1973 – 13.07.1973)

Raul Alberto Lastiri (13.07.1973 – 12.10.1973)

Οι Montoneros κατάφεραν αρκετά ακόμη πλήγματα κατά της αμερικανοκίνητης χούντας, ενώ άντλησαν κεφάλαια χρήσιμα στον αγώνα τους με λύτρα ύστερα από απαγωγές ανθρώπων του καθεστώτος, μεταξύ των οποίων και στέλεχος της EXXON για την απελευθέρωση του οποίου απέσπασαν το 1974 λύτρα ύψους 14,2 εκατομμυρίων δολαρίων.

Στις 11 Μαρτίου 1973 διενεργήθηκαν οι πρώτες εκλογές 10 χρόνια μετά την παρωδία εκλογών του 1963 και νικητής αναδείχθηκε ένας αφοσιωμένος αριστερός περονιστής και συμπαθών προς τους Montoneros, ο Hector Campora, ο οποίος όμως τον Ιούλιο παραιτήθηκε για να ανοίξει ο δρόμος να ανέβει στην εξουσία ο Περόν με νέες εκλογές που πραγματοποιήθηκαν τον Οκτώβριο του ίδιου έτους.

Η εξέλιξη αυτή όμως δεν σημαίνει πως δικαιώθηκε ο αγώνας των Montoneros. Μετά τη επιστροφή του Peron ύστερα από 18 χρόνια, η δεξιά και η αριστερή πτέρυγα των περονιστών ήλθαν σε ανοικτή σύγκρουση και την 20η Ιουνίου, ημέρα της θριαμβικής επιστροφής του άλλοτε δημοφιλούς ηγέτη εκατομμυρίων descamisados, έγινε πραγματική σφαγή ανάμεσα στις δύο πτέρυγες (την οποία την ξεκίνησε η δεξιά πτέρυγα σε συνεργασία με ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς) με αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες αριστερούς. Πολλοί ποδοπατήθηκαν από τον πανικό που προκλήθηκε. Άλλοι πυροβολήθηκαν. Άλλοι λυντσαρίστηκαν από στρατιωτικούς οι οποίοι συνέδραμαν τους ακροδεξιούς παραστρατιωτικούς. Τα γεγονότα αυτά έμειναν γνωστά ως η «σφαγή του Ezeiza» (από την ονομασία του διεθνούς αεροδρομίου του Buenos Aires). Την ημέρα εκείνη, είχαν μαζευτεί να υποδεχτούν τον εξόριστο πρόεδρο -σύμφωνα με τους υπολογισμούς της αστυνομίας- 3,5 εκατομμύρια πολίτες, κυρίως νέοι. Το γεγονός ότι τον Peron συνόδευε ο Campora, από τους κυριότερους εκφραστές της αριστερής πτέρυγας του περονικού κόμματος, καθόλου δεν προδίκαζε αυτό που επρόκειτο να συμβεί: Μέσα στο πλήθος, είχαν παρεισφρήσει άνδρες της ΑΑΑ (Alianza Anticomunista Argentina) των περιβόητων ταγμάτων θανάτου της άκρας δεξιάς τα οποία αργότερα συνδέθηκαν στενά με την Isabel Peron (1974 – 1976) και τον δικτάτορα Jorge Rafael Vintela (1976 – 1983) ενώ διαδραμάτισαν πρωταγωνιστικό ρόλο στον λεγόμενο «Βρώμικο Πόλεμο» (Guerra Sucia) όπως ονομάστηκαν οι παράνομες συλλήψεις αριστερών, οι βασανισμοί, και οι εξαφανίσεις 30.000 πολιτών με δημοκρατικά φρονήματα. Οι αριστεροί περονιστές νεολαίοι και οι Μοντονέρος παγιδεύτηκαν ανάμεσα στα πυρά των ακροδεξιών τους οποίους είχε οργανώσει ο Jose Lopez Rega, εκ των ιδρυτών της ΑΑΑ.

Εκείνη την ημέρα, οι Peronistas διασπάστηκαν στους αριστερούς (Montoneros, Fuerzas Armadas Revolucionarias, Fuerzas Armadas Peronistas και Περονική Νεολαία) και στους ακροδεξιούς όπως ήταν η Σιδηρά Φρουρά (Guardia de Hierro) και το Movimiento Nacionalista Tacuar, μια καθολική εθνικιστική και αντισημιτική ένωση που ιδρύθηκε το 1957 και είχε ως ίνδαλμα τον Primo de Rivera και την φασιστική φάλαγγα, ενώ οι ακροδεξιοί είχαν «καπελώσει» και κάποια συνδικάτα, όπως λ. χ,. των μεταλλουργών. Μεταξύ των οργανωτών της σφαγής ήταν και ο ιταλός Stefano Delle Chiaie, ο οποίος «εργάστηκε» για διάφορες βρώμικες ακροδεξιές επιχειρήσεις, όπως η Gladio, η DINA της Χιλής ή οι Γκρίζοι Λύκοι στην Τουρκία. Έτσι, μπήκε τέλος στην αριστερή πολιτική του Campora επί της προεδρίας του οποίου οι εργάτες είδαν να ικανοποιούνται πολλές διεκδικήσεις τους.

Από την ληξιαρχική πράξη γέννησης του Περονισμού το1945 μέχρι την 20 Ιουνίου 1973, η ιδεολογικά στροφή ήταν τεράστια: Ο Περόν, πρώην στρατιωτικός, με καριέρα που ξεκίνησε ως ακόλουθος στην Ιταλία του Μουσολίνι τον οποίο και θαύμαζε και μετά από παραμονή 20 χρόνων στην Ισπανία του μακρόβιου φασιστικού καθεστώτος του Φράνκο, πήρε ανενδοίαστα το μέρος της συντηρητικής πτέρυγας του κόμματος. Οι Montoneros αποβλήθηκαν από τις τάξεις του και το πάνω χέρι το πήραν αυτοί που είχαν «διωχθεί» στην προηγούμενη θητεία του Περόν, δηλαδή η καθολική εκκλησία (ναούς της οποίας έκαιγαν πριν 2 δεκαετίες οι οπαδοί του Περόν) όπως επίσης και οι φιλοαμερικανοί ακροδεξιοί στρατιωτικοί. Ωστόσο, μέχρι τον θάνατο του Περόν τον Ιούλιο του 1974, οι Montoneros κράτησαν σχετικά ήπιους τόνους. Προχώρησαν μόνο σε κανα δυο κινήσεις, όπως π.χ. η εκτέλεση του Jose Ignacio Rucci, γενικού γραμματέα της γενικής συνομοσπονδίας εργατών.

Με την άνοδο της Ιzabela Peron, της αντιπροέδρου και 3ης συζύγου του Περόν και την ένταση της στυγνής αστυνομοκρατίας, οι Montoneros ανέλαβαν δράση. Στις 15 Ιουλίου 1974 είχαν μια θεαματική επιτυχία, καθώς εκτέλεσαν τον πρώην υπουργό Εξωτερικών Arturo Mor Roig. Ακόμη, απήγαγαν δύο μέλη από τα επιχειρηματικά τζάκια Bunge και Borh για την απελευθέρωση των οποίων απέσπασαν αφενός 60 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και αφετέρου τρόφιμα και ιματισμό αξίας 1,2 εκατομμυρίων που δόθηκαν σε φτωχές οικογένειες και με το ποσό αυτό κατάφεραν… να μπουν στο βιβλίο Guiness για τα ακριβότερα λύτρα που καταβλήθηκαν ποτέ! Ακόμη εκτέλεσαν στελέχη των πολυεθνικών General Motors, Chrysler και Ford, ενώ στις 2 Ιουλίου 1976 πέτυχαν ακόμη ένα άκρως εντυπωσιακό πλήγμα, όταν ανατίναξαν το κτίριο της ομοσπονδιακής αστυνομίας στο BsAs.

Οι ενέργειες αυτές όμως έφεραν την αντίδραση της χούντας η οποία δεν ήταν απλώς σκληρή αλλά ξεπέρασε κάθε όριο απανθρωπιάς. Στη διάρκεια του λεγόμενου «Βρώμικου Πολέμου» στον οποίο πρωταγωνίστησε και ένα «επιφανές τέκνο του ελληνισμού», ο Κριστίνο Νικολαϊδης , υπολογίζεται ότι δολοφονήθηκαν 7.000 υποστηρικτές των Montoneros (επί συνόλου 30.000 «εξαφανισθέντων», πολλοί εκ των οποίων ρίφθηκαν από ελικόπτερα στις εκβολές του Rio del Plata) και ως αποτέλεσμα, αναγκάστηκαν να σταματήσουν τη δράση τους το 1977. Το 1981 ο Mario Firmenich, ο οποίος αυτοεξορίστηκε το 1977 (και ενώ προηγουμένως το 1979 είχε πεθάνει ο διάδοχός του Horacio Mendizabal) κήρυξε τη λήξη της δράσης των Montoneros, ενός από τα 3 ένοπλα περονικά/μαρξιστικά κινήματα μαζί με τα FAR και FAP τα οποία στελέχωναν μαθητές, σπουδαστές (σε ποσοστό μεταξύ 70% και 80% της σπουδάζουσας νεολαίας) κάτοικοι των παραγκουπόλεων (περισσότερες από 50 σε Santa Fe, Rosario και ολόγυρα από το BsAs βρίσκονταν υπό την επιρροή των Μontoneros) και συνδικαλιστές (σε ποσοστά που έφταναν το 40% των τραπεζοϋπαλλήλων, το 20% στις βιομηχανίες τροφίμων και το 30% των εργατών στα ορυχεία). Την εποχή εκείνη εκατοντάδες χιλιάδες φύλλα πωλούσαν τα έντυπα που έλεγχαν τα επαναστατικά μαρξιστικά κινήματα.

Αναμφίβολα μια από τις πιο δυσάρεστες αποφάσεις που εκλήθησαν να εκτελέσουν οι Montoneros ήταν την Πρωτομαγιά του 1974. Σε ένα σύνολο 100.000 ακροατών που παραβρέθηκαν στην ομιλία του Peron στην Plaza de Mayo, οι 60.000 Montoneros αποχώρησαν αφήνοντας την πλατεία να φαίνεται άδεια, όταν ο Peron στη μέση της ομιλίας του, τους αποκάλεσε ξένο σώμα και πράκτορες ξένων δυνάμεων και καλώντας τους οπαδούς του να τους «τιμωρήσουν».

Η Γερμανία και η κρίση (συνοπτικά)

[...]Σε αυτό το περιβάλλον, η Ευρωζώνη αποδεικνύεται όχι μηχανισμός ευημερίας, αλληλεγγύης και σύγκλισης των ευρωπαϊκών οικονομικών, αλλά απόσπασης πλεονάσματος από τους πιο φτωχούς προς όφελος των πιο πλούσιων και πρωτίστως των Γερμανών. Πρόσφατη μελέτη των οικονομολόγων Χόρχε Μπράγκα ντε Μασέντο και Ούρο Λεμπίνεν έδειξε ότι στα δώδεκα πρώτα χρόνια του ευρώ η Γερμανία συσσώρευσε πλεόνασμα 1 τρις ευρώ από τα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, από τα οποία τα 750 δις προέρχονταν από τα μέλη της Ευρωζώνης. Τα εν λόγω πλεονάσματα είναι πολύ μεγαλύτερα από οτιδήποτε προσκομίζει η Γερμανία από τις συναλλαγές της με την Κίνα και τον υπόλοιπο κόσμο. Με δυο λόγια, η ευημερία της Γερμανίας, με το σημερινό οικονομικό της μοντέλο, προϋποθέτει τη δυστυχία της περιφέρειας: ο σύγχρονος γερμανικός Μολώχ απαιτεί κι αυτός κάποιου είδους ανθρωποθυσίες.[...]

Ανεργία

12/10/2012

18% των ελληνικών οικογενειών δεν υπάρχει ούτε ένας εργαζόμενος.
27% η πραγματική ανεργαί στην Ελλάδα.
Πρόβλεψη για το 2013 -35%
Ανασφάλιστη εργασία -> 35,5% (47,7% αυτών είναι αλλοδαποί)

Πηγή http://goo.gl/kUZfw

Καταθέσεις στο εξωτερικό - Φοροδιαφυγή

12/10/2012

Αναντιστοιχίες μεταξύ εμβασμάτων στο εξωτερικό και δηλωθέντων εισοδημάτων στην Ελλάδα σε 13.500 περιπτώσεις από τη λίστα με τα 54.246 πρόσωπα που έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό την περίοδο 2009 - 2012 βρήκε το υπουργείο Οικονομικών. "

Πάντως το υπουργείο Οικονομικών δεν δείχνει διάθεση να στείλει στη Βουλή τη λίστα με τους 54.000 καταθέτες εξωτερικού, καθώς αναφέρει ότι θα το κάνει "εφόσον διαπιστωθεί ότι υπάρχουν πρόσωπα που ενήργησαν κατά παράβαση της φορολογικής νομοθεσίας και εφόσον η δημοσιοποίησή τους, στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, εξυπηρετεί τη διαφάνεια της δημόσιας και πολιτικής ζωής, με την επιφύλαξη της κείμενης νομοθεσίας και σε συνεργασία με τις δικαστικές αρχές".

Πλήρες άρθρο : http://goo.gl/4iHXz

***

Η λίστα του Ερβέ Φαλτσιάνι πρώην προγραμματιστή του της HSBC περιείχε 130.000 τραπεζικούς λογαριασμούς που είχει παράνομα αποσπάσει από την τράπεζα στην οποία εργαζόταν μέχρι το 2006 και οι οποίοι ανήκουν σε 79.00 άτομα από περίπου 180 χώρες μεταξύ των οποίων και οι 1.991 Έλληνες τα ονόματα των οποίων παρέδωσε η Λαγκάρντ στον Γ.Παπακωνσταντίνου επι ύπουργειας του στο Υπουργείο Οικονομικών.

Το 2009 η λίστα που περιείχε 8.993 Γάλλους φοροφυγάδες πέρασε στα χέρια της Λαγκάρντ (τότε υπ. οικονομικών της Γαλλίας.

Σχετικά άρθρα : http://goo.gl/7ujNo & http://goo.gl/dm5ZI

Γουατεμάλα...πίσω στον Στρατηγό

Πόλη του Μεξικού, 2.2.2012.

Πριν από δύο βδομάδες, στις 14 Ιανουαρίου, ανέλαβε καθήκοντα ο νέος πρόεδρος της Γουατεμάλας, Όττο Πέρες Μολίνα, για να γίνει ο πρώτος πρώην στρατηγός που ανέρχεται στην εξουσία από το 1996 που έληξε ο 36ετής εμφύλιος πόλεμος. Ο νέος πρόεδρος, επικεφαλής και ιδρυτής του Πατριωτικού Κόμματος, επικράτησε στο δεύτερο γύρο των εκλογών για την προεδρία επί του δικηγόρου και επιχειρηματία Μανουέλ Μπαλντισόν, επικεφαλής και ιδρυτή του, επίσης δεξιού, κόμματος της Ανανεωμένης Δημοκρατικής Ελευθερίας.

Η Σάντρα Τόρρες, πρώην σύζυγος του απελθόντος προέδρου Άλβαρο Κολόμ Καμπαγιέρος, του κεντροαριστερού κόμματος Εθνική Ενότητα για την Ελπίδα, υποψήφια για την προεδρία υποστηριζόμενη από το ίδιο κόμμα και ιδιαίτερα δημοφιλής στις σφυγμομετρήσεις, είχε ήδη αποκλειστεί από τις εκλογές, αποκλείοντας παράλληλα μια δεύτερη εξαετία του κεντροαριστερού κόμματος στην εξουσία. Σύμφωνα με το σύνταγμα της Γουατεμάλας, υποψήφιοι για την προεδρία δεν μπορούν να είναι σύζυγοι ή συγγενείς νυν προέδρων. Το προεδρικό ζευγάρι είχε πάρει διαζύγιο λίγους μήνες πριν την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της Τόρρες, ωστόσο το Ανώτατο Εκλογικό Δικαστήριο έκανε αποδεκτή την ένσταση των αντίπαλων κομμάτων, παρό,τι το διαζύγιο είχε αναγνωριστεί ως έγκυρο.

Η εκλογή του Πέρες Μολίνα ξύπνησε παλιούς εφιάλτες σε ιθαγενείς και αριστερούς της Γουατεμάλας. Ο πρώην στρατηγός, ένας από τους διάσημους απόφοιτους της Σχολής των Αμερικανών, κατηγορείται από διάφορες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, που άφησε 140-250.000 νεκρούς, σύμφωνα με εκτιμήσεις διαφορετικών πηγών.

Το 1982 υπήρξε διοικητής στρατοπέδων στο νομό Κίτσε, που επλήγη βαρύτατα από τον εμφύλιο. Το ντοκιμαντέρ «Σημερινοί τίτλοι: Γουατεμάλα» (Titular de hoy: Guatemata) του Φινλανδού Mikeal Wahlforss που βρέθηκε στην περιοχή την ίδια χρονιά, περιλαμβάνει μαρτυρίες ιθαγενών για βασανισμούς, μαζικές δολοφονίες και δημιουργία ομαδικών τάφων. Στις συνεντεύξεις τους οι στρατιώτες δηλώνουν ότι «ο κομμουνισμός προσπαθεί να επικρατήσει με οποιοδήποτε τίμημα» και ότι οι ιθαγενείς έχουν επηρεαστεί από κομμουνιστικές ιδέες. Σύμφωνα με την έκθεση της Επιτροπής για την Ιστορική Αποσαφήνιση που συγκροτήθηκε ως μέρος της συμφωνίας λήξης του εμφυλίου, το 83% των θυμάτων του πολέμου ήταν ιθαγενείς, δημιουργώντας υποψίες για απόπειρες εθνοτικής εκκαθάρισης. Ένας από τους συνεντευξιαζόμενους στο ντοκιμαντέρ φέρεται να είναι ο ίδιος ο Πέρες Μόλινα που εξηγεί τα πλεονεκτήματα του οπλισμού που χρησιμοποιούν οι άντρες του και παραδέχεται ότι έχουν λάβει ελικόπτερα από τις ΗΠΑ, επιβεβαιώνοντας τη συνέχιση μιας μακράς παράδοσης παρέμβασης στην περιοχή.

Στη διάρκεια του 20ού αιώνα η επιρροή που είχε η εταιρεία με έδρα τις ΗΠΑ United Fruit Company στην οικονομία και την πολιτική της χώρας, μονοπωλώντας το εμπόριο μπανάνας, οδήγησε στο χαρακτηρισμό της Γουατεμάλας ως «banana republic», όρος που περιέγραφε χώρες πολιτικά ασταθείς με μεγάλη ανισότητα κατανομής πλούτου στις οποίες καθοριστικό ρόλο έπαιζαν ξένες εταιρείες που μονοπωλούσαν την εκμετάλλευση των λίγων πρωτογενών αγαθών που συνιστούσαν τους πυλώνες της οικονομίας. Μία απόπειρα απαλλοτρίωσης μέρους των τεράστιων και ανεκμετάλλευτων εκτάσεων της United Fruit Company στη Γουατεμάλα οδήγησε στο πραξικόπημα του εκλεγμένου προέδρου (και στρατηγού) Γιάκομπο Άρμπενς Γκούσμαν το 1954 σε συνεργασία με τη CIA που είχε πειστεί για τις φιλοκομμουνιστικές του διαθέσεις.

Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι ΗΠΑ εκπαίδευαν, χρηματοδοτούσαν και εξόπλιζαν το στρατό της Γουατεμάλας στον πόλεμο κατά της εξάπλωσης κομμουνιστικών ιδεών. Σε αυτό το πλαίσιο λειτουργούσε και η περίφημη Σχολή των Αμερικών που βρισκόταν από το 1946 μέχρι το 1984 στον Παναμά, στην οποία εκπαιδεύονταν σε μεθόδους βασανισμού και ανορθόδοξου πολέμου στρατιωτικοί από όλη τη Λατινική Αμερική.* Αρκετοί διάσημοι απόφοιτοι έχουν συμβάλει σε στρατιωτικά πραξικοπήματα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και κατηγορούνται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ένας από αυτούς, ο νέος πρόεδρος της Γουατεμάλας, Πέρες Μολίνα.

Ο δυνατό χαρτί του Πέρες Μολίνα, που έλαβε μόλις 36% στον πρώτο γύρο των εκλογών, ήταν η ρητορική του για την πάταξη του εγκλήματος και την καταπολέμηση της φτώχιας. Η Γουατεμάλα παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανθρωποκτονιών στην Αμερική (40 περιστατικά για κάθε 100.000 κατοίκους), ενώ το μισό από τα 14 εκατομμύρια του πληθυσμού της βρίσκεται στα όρια της φτώχιας. Ο νέος πρόεδρος δήλωσε ότι προτίθεται να συνεργαστεί με τον πρόεδρο του Μεξικού Φελίπε Καλντερόν, που παραβρέθηκε στην ορκωμοσία ανάληψης καθηκόντων, στην κοινή τους ατζέντα κατά του εγκλήματος. Ίσως το ενδεχόμενο να μην είναι ιδιαίτερα ελπιδοφόρο για το λαό της Γουατεμάλας δεδομένου του αποτελέσματος που είχε αυτή η πολιτική στο Μεξικό: στον πόλεμο κατά του εμπορίου ναρκωτικών που έχει κηρύξει ο Φελίπε Καλντερόν έχουν χάσει τη ζωή τους 50.000 άτομα από το 2006...

* Η σχολή το 1984 μεταφέρθηκε στις ΗΠΑ και έκλεισε το 2001. Η διάδοχός της, Western Hemisphere Institute for Security Cooperation, φαίνεται πως συνεχίζει τις ίδιες πρακτικές σύμφωνα με καταγγελίες οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Τσόμσκι 16 Οκτωβρίου 2011

Πάντως ο Τσόμσκι έκανε την πρώτη ερώτηση: «Αλήθεια, τι γίνεται στην Ελλάδα; Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα».

Ετοιμαζόμαστε να καταστρέψουμε την παγκόσμια οικονομία. Ετσι μας λένε. Ομως η Ελλάδα που είναι λιγότερο από το ένα χιλιοστό της παγκόσμιας οικονομίας θα καταστρέψει όλη την υφήλιο; Δεν είναι γελοίο αυτό; «Πιστεύω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η Ευρωπαϊκή Eνωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό. Βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, και η Ελλάδα από μόνη της έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα. Αυτά που προτείνει η τρόικα, όμως, κάνει αυτά τα προβλήματα πολύ χειρότερα και αδύνατον να λυθούν. Σχεδιάζουν και προτείνουν πολιτικές οι οποίες δεν οδηγούν στην οικονομική ανάπτυξη και στη λύση του προβλήματος και γι’ αυτό όσο προχωρούν τα μέτρα θα φέρνουν λιγότερη ελπίδα και άρα μεγαλύτερη απελπισία στον κόσμο».

Και τι θα κερδίσουν οι λεγόμενες «αγορές» από την καταστροφή της Ελλάδας;«Ξέρετε, αυτό που ονομάζουν “αγορές”, δεν είναι κάτι ακαθόριστο. Είναι οι μεγάλες τράπεζες σε παγκόσμιο επίπεδο. Γερμανικές, γαλλικές και εμμέσως αμερικανικές τράπεζες. Η τραπεζική κοινότητα, λοιπόν, είναι αυτή που θέλει να αποπληρωθεί. Δεν τους ενδιαφέρει το τίμημα».

Πιστεύετε ότι θα τα καταφέρουν στο τέλος; «Ηδη πληρώνονται εδώ και πολλά χρόνια. Επαιρναν πάντα και παίρνουν ακόμη αυτό που θέλουν, αλλά το τελικό αποτέλεσμα ίσως είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Η κατάσταση δεν είναι ανάλογη, αλλά υπάρχουν δύο παραδείγματα χωρών, όπως η Αργεντινή και η Ισλανδία, που δεν υπάκουσαν και πλέον πηγαίνουν καλά. Ωστόσο αυτές οι δύο χώρες είχαν το δικό τους νόμισμα, μπορούσαν να πουν “δεν δεχόμαστε τους νόμους του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος” και είχαν τη δυνατότητα να κινηθούν αλλιώς. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει ακριβώς αυτό, αφού δεν έχει το δικό της νόμισμα».
Πιστεύετε, παρ’ όλα αυτά, ότι μια επιστροφή στη δραχμή θα ήταν καταστρεπτική για εμάς; «Ναι, παρ’ ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Γι’ αυτό πιέζει έτσι το ΔΝΤ, διότι ξέρει ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στη δραχμή και συνεπώς γνωρίζει ότι μπορεί να πιέσει. Προσέξτε τον φασισμό του οικονομικού συστήματος. Είναι σαν να μου έχετε δανείσει εσείς χρήματα, με ληστρικά κιόλας επιτόκια, να σας αποπληρώνω για κάποια χρόνια και όταν ξαφνικά δεν μπορώ να σας πληρώσω άλλο, να μου λέτε: “Ωραία, θα πληρώσουν οι φίλοι και οι γείτονες για σένα”. Αυτό είναι το ΔΝΤ. Αν ένας επενδυτής, μια τράπεζα ας πούμε, έχει επενδύσει με ρίσκο σε μια χώρα, και βέβαια πάντα με ληστρικά επιτόκια, και κάποια στιγμή η χώρα δεν μπορεί πλέον να πληρώνει, έρχεται το ΔΝΤ και λέει ότι θα πληρώσουν άλλοι για σένα. Αυτοί, φυσικά, είναι πάντα οι φορολογούμενοι των άλλων χωρών, οι οποίοι δεν πήραν ποτέ το συγκεκριμένο δάνειο. Ολα γίνονται, αρκεί να μη χάσουν οι τράπεζες. Και τελικά να μην έχουν στην ουσία κανένα ρίσκο!».

Συγγνώμη, αλλά πώς το αποκαλείτε αυτό το σύστημα; «Είναι το οικονομικό σύστημα “στυγνή ληστεία”».

Πολύ περιγραφικό όνομα για οικονομικό σύστημα… «Μα δεν είναι καν μυστικό, το λένε και οι ίδιοι! Πριν από μερικά χρόνια ένας υψηλά ιστάμενος του ΔΝΤ το χαρακτήρισε “κοινότητα της πίστωσης και της επιβολής”. Ακριβώς όπως η Μαφία! Οπως οι μαφιόζοι, έχουν και τα λεφτά να σε δανείσουν, αλλά και τον τρόπο να σ’ τα πάρουν πίσω».

Αρα η ανυπακοή και η μη πληρωμή του χρέους μας είναι η πρότασή σας; «Προσέξτε. Η ανυπακοή πολλές φορές θέλει ψυχραιμία και υπομονή. Και κυρίως να βρείτε τον τρόπο που σας ταιριάζει».

Το ίδιο σύστημα, όμως, δεν επιβάλλεται και εδώ στις Ηνωμένες Πολιτείες;
«Βεβαίως. Από τα πρώτα χρόνια του Ρίγκαν και ως σήμερα, πάρα πολλές φορές έχουν κληθεί οι αμερικανοί πολίτες να πληρώσουν τα κεφάλαια τραπεζών που χάθηκαν σε επενδυτικά ρίσκα που πήραν οι ίδιες εντός και εκτός ΗΠΑ. Αυτό, προσέξτε, δεν θα συνέβαινε σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά συμβαίνει στο δικό μας οικονομικό σύστημα, διότι απλώς είναι “γκανγκστερικό”. Μάλιστα υπάρχει και όνομα για αυτό το σύστημα, ο Στίγκλιτζ θα σας έχει μιλήσει φαντάζομαι. Ονομάζεται “πολύ μεγάλο για να αποτύχει”. Αυτό περιγράφει στην ουσία την πολιτική “παροχής εξασφάλισης” από την πλευρά της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία διασφαλίζει στις τράπεζες και στους επενδυτικούς οργανισμούς πως “ό,τι ρίσκο και να πάρετε, όταν το σύστημα καταρρεύσει και δεν θα μπορείτε να πάρετε άλλα λεφτά, θα σας τα δώσουμε εμείς από τα χρήματα των φορολογουμένων”. Παρεμπιπτόντως, το σύστημα καταρρέει κάθε τόσο».

Οι οίκοι αξιολόγησης τι ρόλο παίζουν σε όλα αυτά; «Οι οίκοι αξιολόγησης συμπληρώνουν ιδανικά το “γκανγκστερικό σύστημα”, αφού έχουν συνυπολογίσει, πριν από κάθε επένδυση, ότι αν κάτι δεν πάει καλά στη χώρα στην οποία γίνονται επενδύσεις, τότε θα αναλάβει τα χρέη η εκεί κυβέρνηση, δηλαδή οι φορολογούμενοι. Δηλαδή κάτι το οποίο αποτελεί σκάνδαλο, αυτοί το έχουν συμπεριλάβει στους υπολογισμούς τους! Γι’ αυτό και κάποιοι, πολύ λίγοι, ακόμη και μέσα σε αυτήν την κρίση, τα καταφέρνουν μια χαρά. O ρόλος των οίκων αξιολόγησης ενισχύθηκε από τη δεκαετία του ’70 και μετά, όταν το σύστημα πραγματικά απογειώθηκε και συγκεντρώθηκε τεράστιος πλούτος στα χέρια πολύ λίγων. Ολοι γνωρίζουν ότι οι ΗΠΑ είναι μια χώρα ανισοτήτων, αλλά αυτό που ίσως δεν είναι αντιληπτό είναι ότι ένα πολύ μεγάλο μέρος αυτής της ανισότητας προέρχεται από το ένα τοις χιλίοις του πληθυσμού».

Και εμείς οι πολίτες, όμως, δεν αντιδράσαμε καθόλου και τα αποδεχτήκαμε όλα αυτά που καθορίζουν τη ζωή μας. «Μα δεν τα έχουμε αποδεχτεί! Δεν μας δόθηκε καμία επιλογή και καμία εναλλακτική. Δεν μας ρώτησε κανένας: “Σας αρέσει το ΔΝΤ;”. Εμένα δεν με ρώτησε κανένας, εσάς; Απλώς το σχεδίασαν και μας το επέβαλαν».

Γι’ αυτό η Goldman Sachs, ας πούμε, αν και βασική υπεύθυνη της κρίσης, βγάζει ακόμη τεράστια κέρδη; «Ακριβώς. Αν και είναι βασικοί υπεύθυνοι και από τους αρχιτέκτονες της κρίσης, τα πάνε μια χαρά, με τεράστιους μισθούς και με μπόνους. Αυτό συμβαίνει επειδή απλώς ανήκουν στο σύστημα που προανέφερα. Η Goldman Sachs τώρα είναι πλουσιότερη από ποτέ. Αλλά ο κόσμος δεν εστιάζει σε γεγονότα όπως αυτό, διότι η προπαγάνδα αναζητεί και βρίσκει άλλους “υπεύθυνους” να κατηγορήσει. Κατά τη διάρκεια της κρίσης, όμως, ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι να στοχοποιείς διάφορες κοινωνικές ομάδες».

Η στοχοποίηση, όμως, συμβαίνει και από τις δύο πλευρές. Και από το κράτος προς κάποιους, αλλά και από τους πολίτες προς κάποιους άλλους. Δεν είναι επικίνδυνο αυτό; Υπάρχει «καλή» στοχοποίηση; «Οχι βέβαια. Προσέξτε τι γίνεται. Από την πλευρά του κράτους έχουμε ορισμένους ιδιαίτερα εύκολους στόχους, όπως είναι για παράδειγμα οι δάσκαλοι και η Παιδεία γενικότερα. Από την πλευρά του πληθυσμού τώρα, έχουμε τον εύκολο στόχο, που είναι οι αλλοδαποί, και στην Ευρώπη εξαπλώνεται ανησυχητικά το φαινόμενο της μετανάστευσης. Στην Ουγγαρία με το νεοφασιστικό κόμμα Τζομπίκ, στην Αγγλία με το Βρετανικό Εθνικό Μέτωπο και την Αγγλική Αμυντική Λίγκα. Και αν σας ακούγεται ανακουφιστικό ότι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης τα ακροδεξιά ρατσιστικά κόμματα παίρνουν κάτω από 10%, μην ξεχνάτε ότι το 1928 στη Γερμανία το Ναζιστικό Κόμμα είχε πάρει κάτω από 3%. Πέρυσι βγήκε στη Γερμανία το βιβλίο του Τίλο Σαραζίν “Η Γερμανία καταργεί τον εαυτό της”, στο οποίο ισχυρίζεται ότι οι μετανάστες καταστρέφουν τη χώρα. Εγινε μπεστ σέλερ. Η δε καγκελάριος Μέρκελ, παρ’ ότι καταδίκασε το βιβλίο, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει τελικά αποτύχει. Οι Τούρκοι και οι Αραβες που τους έκαναν εισαγωγή για να κάνουν τη βρώμικη δουλειά “απέτυχαν”, δηλαδή, να γίνουν ξανθοί και γαλανομάτηδες, κανονικοί άριοι…».

Υπάρχει πάντως το παράδοξο σε καιρούς οικονομικής και κοινωνικής ηρεμίας οι άνθρωποι να επιλέγουν τον καπιταλισμό και να θυμούνται όλα τα κακά του σοσιαλισμού. Οταν όμως έρχεται η οικονομική κρίση, τότε βρίζουν τα κακά του καπιταλισμού και μνημονεύουν τα καλά του σοσιαλισμού. Είναι λίγο ανόητο αυτό. Πώς γίνεται να αλλάξει; «Αυτό είναι και το ένα και μοναδικό μήνυμα που πραγματικά έχω να δώσω. Δεν είναι συνταγή και πρέπει ο καθένας να το καταφέρει μόνος του: Χρησιμοποιήστε την κοινή λογική».

Με αυτό που λέτε ελπίζετε να βελτιώσετε τον κόσμο; «Δεν θέλω να βελτιώσω τον κόσμο, θέλω οι άνθρωποι να τον βελτιώσουν».

Ποια είναι η άποψή σας για τον Μπαράκ Ομπάμα; Σας φαίνεται, όπως λένε, να έχει ξεχάσει ότι ο Λευκός Οίκος χτίστηκε από χέρια μαύρων; «Οταν εξελέγη ο Ομπάμα, δεν είχα καμία προσδοκία από αυτόν. Το είχα γράψει και το είχα πει πριν από την εκλογή του. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε καθόλου αρχές. Είναι ένας οπορτουνιστής χωρίς αρχές. Από την άλλη όμως, το να έχουμε μια οικογένεια μαύρων στον Λευκό Οίκο είναι ένα μεγάλο ιστορικό κατόρθωμα. Συμβολίζει σπουδαία πράγματα για την τεράστια ομάδα των Αφροαμερικανών, αλλά κυρίως για την παγκόσμια κουλτούρα και τον πολιτισμό. Το να περιμένεις, πάντως, κάτι από τον Ομπάμα είναι τεράστιο λάθος».
Ολα αυτά τα χρόνια που σας ακούω και σας διαβάζω, μου θυμίζετε ήρωα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. «Αλήθεια; Μισό λεπτό να καλύψω τις φτέρνες μου».

Ειλικρινά, μοιάζει σαν να προσπαθείτε να αλλάξετε τη μοίρα που οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν επιλέξει για τον εαυτό τους. Αυτό δεν είναι κάπως μάταιο; Στο τέλος δεν θα είναι έτσι και αλλιώς χαμένη μάχη; «Οχι, δεν την έχουν επιλέξει οι άνθρωποι τη μοίρα τους. Εγώ πάντως δεν την έχω επιλέξει. Εχει όμως σχεδιαστεί. Ο Ανταμ Σμιθ (που έγραψε τον “Πλούτο των εθνών”) δεν ήταν ηλίθιος που έγραψε αυτά που έγραψε».

Ας περάσουμε σε κάτι άλλο που αφορά την Ελλάδα. Πώς εξηγείτε την επιθετική συμπεριφορά της Τουρκίας; «Υπάρχουν πάρα πολλοί ιστορικοί λόγοι για αυτό. Πάντως πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα παιχνίδι υπερβολικής σπατάλης για όπλα και αυτό έχει προκαλέσει μεγάλα προβλήματα στη χώρα, αφού ο προϋπολογισμός για τους εξοπλισμούς είναι πολύ μεγαλύτερος από όσο θα μπορούσε να αντέξει η οικονομία σας. Σκεφτείτε λίγο πρακτικά. Στην ακραία περίπτωση σοβαρής εμπλοκής μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί όλος αυτός ο στρατιωτικός εξοπλισμός και να φέρει αποτέλεσμα είναι σχεδόν μηδενική. Διότι απλώς η δύναμη της Τουρκίας είναι πολλαπλάσια ποσοτικά».

Ομως στην ουσία οι ΗΠΑ μάς έχουν υποχρεώσει σε αυτά τα τεράστια έξοδα για εξοπλισμούς. «Φυσικά. Το λατρεύουν αυτό οι ΗΠΑ. Σχεδόν όλη η οικονομία των ΗΠΑ στηρίζεται στους εξοπλισμούς. Σκεφτείτε ότι επί Μπιλ Κλίντον η Τουρκία έγινε αναλογικά ο υπ’ αριθμόν ένα αγοραστής όπλων στον κόσμο μαζί με την Αίγυπτο και το Ισραήλ. Αυτός είναι και ένας πολύ βασικός λόγος για τον οποίο εξοπλίζουμε το Ισραήλ. Εκτός από το ότι το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε το ισραηλινό λόμπι, τους εξοπλίζουμε για να τoυς χρησιμoποιήσουμε και ως “διαφημιστικό”, ως “teaser” για άλλες χώρες. Τα όπλα που αγοράζει το Ισραήλ δεν είναι καμία σοβαρή ποσότητα, αλλά μετά έρχεται η Σαουδική Αραβία και λέει ότι θέλει εκατονταπλάσια ποσότητα από τα ίδια όπλα. Αλλά, για να είμαστε δίκαιοι, δεν το κάνουν μόνο οι ΗΠΑ. Το κάνει και η Βρετανία».

Οι μεγάλες δυνάμεις, όμως, γιατί κάνουν εδώ και δεκαετίες τα «στραβά μάτια» στις παρανομίες που έχει διαπράξει η Τουρκία; «Μερικές φρικαλεότητες της Τουρκίας έχουν γίνει και με την υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως αυτές που διέπραξε τη δεκαετία του ’90 στο νοτιοανατολικό της τμήμα εναντίον των Κούρδων, οι οποίοι είναι περίπου το ένα τέταρτο του πληθυσμού της. Μετά η Τουρκία πήρε μέρος και στον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας».
Οι διανοούμενοι της Ευρώπης, όμως, δεν πολυμιλάνε για όλα αυτά. Τελικά ο διανοούμενος που υπηρετεί τους δυνατούς μπορεί να συνεχίσει να λέγεται έτσι;«Αυτή της Τουρκίας δεν είναι η μόνη περίπτωση, αλλά είναι πολύ ενδεικτική της κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι διανοούμενοι της Δύσης».

Την ένταση που υπάρχει τελευταία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ πώς την εξηγείτε;«Αυτήν τη φορά η Τουρκία έχει έναν πολύ καλό λόγο, αφού ένα τουρκικό πλοίο δέχθηκε επίθεση σε διεθνή ύδατα και σκοτώθηκαν εννέα Τούρκοι. Αυτό ήταν κανονική πειρατεία. Οι Ισραηλινοί άλλωστε συνηθίζουν να τα κάνουν αυτά από παλιά. Κανένα κράτος δεν θα τη γλίτωνε με αυτά που κάνει το Ισραήλ, αλλά όταν έχεις τις ΗΠΑ από πίσω σου, κάνεις ό,τι θέλεις. Σκοτώθηκαν λοιπόν από τα πυρά των Ισραηλινών εννέα άνθρωποι, από τους οποίους να σημειώσουμε κανένας δεν ήταν αμερικανός πολίτης, και η Τουρκία απαίτησε από το Ισραήλ να ζητήσει συγγνώμη».

Πιστεύετε δηλαδή ότι πίσω από τις κινήσεις τις Τουρκίας κρύβεται και αίσθημα δικαίου; «Οχι. Ξέρετε εσείς να υπάρχει κάποιο κράτος που να είναι κράτος δικαίου; Τα κράτη δεν είναι οργανισμοί ήθους και ηθικής, είναι οργανισμοί ισχύος».

Πιστεύετε ότι θα υπάρξει κάποια στιγμή στο μέλλον ένα κράτος που θα είναι κράτος δικαίου; «Οχι,ποτέ. Εφόσον κάτι είναι κράτος δεν μπορεί να είναι δίκαιο. Βέβαια, φυσικά και υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν άνθρωποι που είναι ηθικοί και οι οποίοι προσπαθούν να επιβάλλουν το ήθος τους σε κάποια κομμάτια του κράτους. Αλλά το να περιμένεις από ένα κράτος ισχύος να συμπεριφέρεται δίκαια είναι μάταιο και ανόητο. Τα κράτη ως οργανισμοί λειτουργούν με τις δικές τους αρχές και τα δικά τους συμφέροντα. Ολη η ιστορία των κρατών είναι κάπως έτσι».

Οι λαοί, λοιπόν, κάνουν ένα διαρκές ταξίδι από ελπίδα σε ελπίδα και από όνειρο σε όνειρο, χωρίς αυτό να οδηγεί κάπου καλύτερα; «Οχι, εγώ δεν το βλέπω έτσι. Εγώ το βλέπω περισσότερο σαν το σκαρφάλωμα ενός βουνού με στόχο να κατακτήσεις την κορυφή. Κάθε φορά όμως που φτάνεις στην κορυφή που έχεις βάλει στόχο, ανακαλύπτεις ότι από εκεί φαίνεται μια άλλη, νέα, πέρα από αυτήν που κατέκτησες, και πρέπει να αρχίσεις πάλι το ταξίδι. Τότε όμως δεν πρέπει να ξεχνάς ότι έχεις ήδη κατακτήσει τον προηγούμενο στόχο σου. Νομίζω ότι αυτή είναι όλη η ανθρώπινη Ιστορία, επαναλαμβανόμενες κορυφές, για τις οποίες κάποιοι έχουν παλέψει ώστε να κατακτηθούν. Το πιο φυσιολογικό λοιπόν είναι να βρίσκει ο άνθρωπος μπροστά του ακόμη ψηλότερες κορυφές, τις οποίες δεν γνώριζε από πριν, και θα πρέπει να τις κατακτήσει. Αρα δεν πιστεύω ότι το ταξίδι είναι χωρίς ελπίδα, είναι απλώς μια συνεχής επίτευξη στόχων».

Και το ταξίδι θα υπάρχει έπειτα από κάθε άνθρωπο και έπειτα από κάθε εποχή;«Ακριβώς. Γι’ αυτό σε κάθε εποχή ας κάνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, που είναι να κατακτήσει τις κορυφές που του αναλογούν. Δείτε τι συνέβη με τη Λατινική Αμερική. Ηταν επί 500 χρόνια κάτω από φοβερή καταπίεση, κυρίως των Ευρωπαίων και μετά των Αμερικανών. Ολα αυτά τα χρόνια εκατοντάδες προσπάθειες να απελευθερωθούν κατεστάλησαν και πνίγηκαν στο αίμα. Ομως τα τελευταία δέκα χρόνια οι λαοί της Λατινικής Αμερικής έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Απελευθέρωσαν τις χώρες τους από τις χούντες και την καταπίεση με τρόπο εντυπωσιακό».

Πιστεύετε ότι μπορεί να συμβεί το ίδιο και με την «Αραβική άνοιξη»; «Εχουν ήδη υπάρξει τεράστιες αλλαγές, οι οποίες πιθανότατα θα είναι μόνιμες. Βέβαια έχουν πολύ δρόμο ακόμη μπροστά τους, αλλά μετρούν ήδη κάποιες σημαντικές επιτυχίες. Μία από αυτές, την οποία φυσικά δεν πολυπροβάλλουν τα δυτικά ΜΜΕ, είναι η δημιουργία πραγματικού εργατικού κινήματος στην Τυνησία και στην Αίγυπτο, χώρες οι οποίες δεν είχαν ποτέ κάτι τέτοιο. Τώρα πλέον είναι δυνατόν ακόμη και σε αυτές τις δύο χώρες να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο εργατικό συνδικάτο».

Αυτή η απελπισία τού σήμερα πώς μπορεί να αλλάξει και να γίνει ελπίδα; «Δεν ξέρω. Αν γνωρίζετε την απάντηση πείτε τη και σε εμάς. Την έχουμε ανάγκη απεγνωσμένα».

Η εποχή χαρακτηρίζεται από την απουσία σπουδαίων ηγετών, ειδικά στην Ευρώπη, αλλά και αλλού. Είναι άραγε θέμα κακής συγκυρίας ή φυσιολογικό αποτέλεσμα των καιρών; «Δεν πρέπει να ψάχνεις για σπουδαίους ηγέτες. Αν κάνεις εσύ κάτι σημαντικό, θα δημιουργήσεις τη δική σου σπουδαία ηγεσία και δεν θα επιτρέψεις να δημιουργηθεί αυτό που ονομάζεις ανεπαρκή ηγεσία».

Μήπως ένα μεγάλο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι συγχέουμε εντελώς τις έννοιες «συνηθισμένο» και «φυσιολογικό» και πλέον πιστεύουμε ότι αυτό που είναι συνηθισμένο στη ζωή μας είναι και το φυσιολογικό; «Σωστό είναι αυτό, πρέπει όμως να καταφέρνεις να διακρίνεις μέσα σου τις αληθινές, τις ειλικρινείς κινητήριες δυνάμεις».

Για εσάς ποιες είναι αυτές οι βασικές κινητήριες δυνάμεις; «Είναι πολλές και γνωρίζω μερικές από αυτές. Για παράδειγμα, η δυστυχία από την οποία υποφέρουν οι άνθρωποι και κυρίως αυτή για την οποία έχω συνυπευθυνότητα. Αυτό είναι βασανιστικό. Ζούμε σε μια ελεύθερη κοινωνία και τα προνόμιά μας σημαίνουν αυτόματα και ευθύνες».

Μοιάζει πάντως στην Ελλάδα οι άνθρωποι να έχουμε υποστεί συλλογική κώφωση: μιλάμε όλοι, ενώ κανένας δεν ακούει κανέναν. Δεν είναι ένα βασικό πρόβλημα αυτό; «Θα σας πω κάτι από τη δική μου πείρα. Η οικογένειά μου ανήκε στην εργατική τάξη και υπήρχαν πολλοί άνεργοι. Αντικειμενικά τότε η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι είναι τώρα. Υποκειμενικά, όμως, τότε ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα ως προς την προοπτική. Τώρα επικρατεί κυρίως μια τεράστια απελπισία σε σχέση με το μέλλον, ενώ τότε κυριαρχούσε η ελπίδα ότι “δεν έχουμε τίποτε, αλλά μπορούμε να κάνουμε πράγματα για ένα καλύτερο αύριο”. Μαζευόμασταν και κουβεντιάζαμε για το πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση για την οικογένειά μας. Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνει κάθε μικρή κοινωνική ομάδα και τώρα στην Ελλάδα».

Είναι γνωστό ότι αγαπάτε τη χώρα μας και ότι καλός προφήτης είναι αυτός που αγαπά. Τώρα που κλείνουμε αυτήν τη συζήτηση τι θα προφητεύατε για εμάς; «Σας εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, να έχετε πολλή και καλή τύχη σε αυτούς τους ιδιαίτερα δύσκολους και επίπονους καιρούς, με όλες αυτές τις ισχυρές δυνάμεις που προσπαθούν να συντρίψουν την ελληνική κοινωνία και τη χώρα σας».

Τη συνέντευξη πήρε ο Μάκης Προβατάς και δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜagazino στις 16 Οκτωβρίου 2011.

Δημόσιοι Υπάλληλοι

Θα ήταν το πιο μεγάλο ψέμα αυτής της κυβέρνησης, αν τα μέλη της δεν
εψεύδοντο συστηματικώς και για όλα.
Ο μύθος για τους Δημοσίους Υπαλλήλους, τον υπερδιογκωμένο Δημόσιον
Τομέα κι άλλες συναφείς αρλούμπες, τις οποίες με την (προδοτική εν τέλει)
προπαγάνδα πολλών χρυσοκάνθαρων δημοσιογράφων έχει καταπιεί αμάσητες ο
ελληνικός λαός σε μεγάλο ή μικρότερο μέρος του.
Χρόνια τώρα και επ' εσχάτοις με ρυθμό πολυβόλου οι δημόσιοι υπάλληλοι
διασύρονται, λιθοβολούνται, σφαγιάζονται. Υπάρχουν μέσα ενημέρωσης όπως
ο «ΣΚΑΪ» όπου διάφοροι εργαζόμενοι τη επικουρία καλεσμένων βήτα διαλογής,
εν πολλοίς φλούφληδων και φιρφιρίκων, τρώνε για πρωινό δύο Δημοσίους
Υπαλλήλους για μεσημεριανό τρεις και για βραδινό -στα ακριβά ρεστωράν όπου
συχνάζουν- τέσσερις συν καναν ωρομίσθιο!
Μόλις πρόσφατα ο κ. Λοβέρδος μίλησε για 1.000.000 υπαλλήλους !
Στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Γενικού Λογιστηρίου, της
Eurostat, αλλά και του Διεθνούς Οργανισμού Εργασίας (τα οποία όλα συμπίπτουν)
το σύνολο των υπαλλήλων του «στενού» Δημόσιου Τομέα το 2009 ήταν 511.906 !

Εξ αυτών οι τακτικοί ήταν 460.636, οι συμβασιούχοι αορίστου χρόνου 25.981
και ορισμένου χρόνου 48.880.
Από το 2009 έως σήμερα οι 511.906 δημόσιοι υπάλληλοι έχουν μειωθεί λόγω
της σχέσης συνταξιοδοτήσεων (πέντε έως δέκα) και προσλήψεων (μία). Μάλιστα
τώρα τελευταίως παραιτούνται σωρηδόν. Αντιθέτως έχουν αυξηθεί οι «σύμβουλοι»
και τα λοιπά σαπρόφυτα που προσλαμβάνουν συνεχώς οι αμετανόητοι πασόκιοι,
όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία (που όμως αυξάνει διαρκώς κι ατελέσφορα τις
δημόσιες δαπάνες).

Έχουμε λοιπόν γύρω στους 480.000 Δημοσίους Υπαλλήλους στους οποίους
πρέπει να συνυπολογίσουμε τους στρατιωτικούς, τους εκπαιδευτικούς, τους
υπηρετούντες στα σώματα ασφαλείας και στα νοσηλευτικά ιδρύματα!
Μήπως δεν χρειαζόμαστε (έστω και υποεπανδρωμένα) στρατό, σχολεία,
αστυνομία και νοσοκομεία;
Και οι υπόλοιποι υπάλληλοι που υπηρετούν στα Υπουργεία, τις Περιφέρειες
και τα Δημόσια Καταστήματα, είναι πολλοί; Μας περισσεύουν; Δεν τους
χρειαζόμαστε;
Ας το δούμε κι αυτό.
Το ποσοστό όσων υπηρετούν στην Ελλάδα στο ευρύτερο Δημόσιο, απ' τον
στρατό έως τα σχολεία και τις εφορίες, είναι (ήταν το 2009, τώρα είναι μικρότερο)
στο 9,04% του πληθυσμού της χώρας, ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ένωση
είναι 9,92%! Στη Δανία, που ουδείς μπορεί να την κατηγορήσει για κακοδιοίκηση,
το ποσοστό είναι 18%!
Κι ακολουθούν η Σουηδία, η Φινλανδία (των εγγυήσεων), η Ολλανδία, η
Γαλλία, η Βρετανία κι άλλοι, πολλοί άλλοι.
Ναι, λένε ορισμένοι (ή βαλτοί ή ηλίθιοι ή θύματα της προπαγάνδας), αλλά σε
εμάς οι δημόσιοι υπάλληλοι μας κοστίζουν περισσότερο.
Ψεύδος κι αυτό! μέγα ψεύδος.
Στην Ελλάδα οι αμοιβές «των εν ευρεία εννοία δημοσίων υπαλλήλων
ανέρχονται στο 10,8% του ΑΕΠ». Στη Δανία, την Πορτογαλία, τη Γαλλία, τη
Σουηδία, τη Βρετανία, την Ιταλία κι άλλες -πολλές- χώρες το ποσοστό κυμαίνεται απ'
το 11% έως το 17% !!
Ναι, λένε πάλι (ή οι βαλτοί ή οι φανατικοί ή οι δογματίλες ή οι μισάνθρωποι),
αλλά σε μας ο Δημόσιος Τομέας κωλοβαράει. Γιατί; Διότι οι δημόσιοι υπάλληλοι
είναι... παλιοχαρακτήρες! Άριστα !!
Παλιοχαρακτήρας μπορεί να 'ναι κι ένας λοστρόμος σε ένα καράβι, αλλά αν το
καράβι πάει ντουγρού στα βράχια το πάει ο καπετάνιος !
Τη δημόσια διοίκηση την έχει ξεσκίσει η εκάστοτε κυβέρνηση.
Μάλιστα η πιο αισχρή και η πιο γελοία (αλλά περιέργως η πιο εύπεπτη απ' την
κοινωνία) πρακτική είναι η αναγωγή της όποιας παθολογίας σε γενίκευση.
Βεβαίως και υπάρχουν κηφήνες δημόσιοι υπάλληλοι, κηφήνες όμως υπάρχουν
παντού. Η γενίκευση ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κηφήνες, είναι φασιστική.
Και χρήσιμη σε μια κυβέρνηση που θέλει να ξεπατώσει το κράτος αντί να το κάνει
ατμομηχανή της ανάπτυξης...
Γιατί να το ξεπατώσει;
Αλήθεια, ακόμα δεν ξέρετε;

ΣΤΑΘΗΣ Σ.
17.ΙΧ.2011
stathis@enet.gr

Κοχλιάριον...

«Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Ελληνες διαιρούνται εις τρεις τοιαύτας: α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντες κοχλιάριον βυθίζωσι τούτον εις την χύτραν του προϋπολογισμού. β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον ζητούν επί παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον. γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχουν κοχλιάριον ούτε ζητούν τοιούτον, αλλά είναι επιφορτισμένοι να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος τους». Εμμανουήλ Ροΐδης.

Λέοναρντ Πελτιέ

Είναι από τα ρεκόρ που κανείς δεν ζηλεύει - μάλλον, αντίθετα, απεύχεται.
Να μείνεις περισσότερο από τη μισή σου ζωή στη φυλακή, για κάτι που δεν έκανες. Για τον Λέοναρντ Πελτιέ είναι η προσωπική, πραγματική, τραγωδία του. Ο βορειοαμερικανός ινδιάνος ακτιβιστής, από τους τελευταίους των Λακότα, βρίσκεται πίσω από τα σίδερα από το 1977 (34 χρόνια), όταν καταδικάστηκε για το φόνο δύο πρακτόρων του FBI έπειτα από ανταλλαγή πυροβολισμών σε καταυλισμό στη Νότια Ντακότα. Τώρα, καθώς πρόσφατα έγινε 67 χρόνων, κέρδισε τον τίτλο του «πολιτικού κρατούμενου με την πιο μακρόχρονη φυλάκιση στις ΗΠΑ» γεγονός που αναγνωρίστηκε από έναν διεθνή οργανισμό για τα δικαιώματα των αυτοχθόνων της Β. και Ν. Αμερικής, το Ιδρυμα Μάριο Μπενεντέτι (MBF), που του απένειμε το Διεθνές Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Η απονομή του βραβείου στον Πελτιέ αποφασίστηκε επειδή ο ισοβίτης ακτιβιστής «αποτελεί σύμβολο της αντίστασης στις κατασταλτικές πολιτικές των ΗΠΑ, όπου άνθρωποι φυλακίζονται εξαιτίας φυλετικών, εθνοτικών, ιδεολογικών και θρησκευτικών λόγων».

Ο Πελτιέ δεν έπαψε να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των βορειοαμερικανών Ινδιάνων ακόμη και μέσα από το κελί του, όπου βρέθηκε έπειτα από στημένη δίκη. Η καταδίκη του βασίστηκε σε μαρτυρία φίλης του, η οποία ύστερα από χρόνια αναίρεσε την κατάθεσή της λέγοντας ότι εκβιάστηκε από το FBI για να πει όσα είπε. Ο ίδιος ο Πελτιέ ποτέ δεν παραδέχτηκε την ενοχή του, και απέδωσε τη φυλάκισή του στο γεγονός ότι αποτελούσε ενεργό μέλος του Ινδιάνικου Κινήματος της Αμερικής (ΑΙΜ), που ιδρύθηκε το 1968 και διεκδικώντας τα αυτονόητα δικαιώματα των γηγενών φυλών ήρθε σε πολυήμερη ένοπλη σύγκρουση με ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Νότια Ντακότα το 1973.

Αναγγέλλοντας τη βράβευση του Πελτιέ, το Ιδρυμα Μάριο Μπενεντέτι επισημαίνει ότι η περίπτωση αυτή δεν είναι η μοναδική αλλά επαναλαμβάνεται όλο και συχνότερα, «με φυλακίσεις, εκπατρισμό, εισβολές, διώξεις γηγενών φυλών, εδώ κι αιώνες». Σύμφωνα με δηλώσεις φίλων του Πελτιέ, «η φυλάκισή του είναι αποτέλεσμα του πολέμου που κήρυξε FBI στις ινδιάνικες φυλές».

Το MBF ιδρύθηκε το 2009 προς τιμήν του ουρουγουανού λογοτέχνη και αντιδικτατορικού αγωνιστή Μάριο Μπενεντέτι, με σκοπό να προάγει ζητήματα ανθρωπίνων και εθνοτικών δικαιωμάτων. Το βραβείο στον Πελτιέ είναι το πρώτο που απονέμει το MBF.

Οι χειρότεροι πολιτικοι

http://www.foreignpolicy.com/articles/2010/06/21/the_worst_of_the_worst?

Θα κάνουμε εξωτερική πολιτική ή όχι;

Του ΝΙΚΟΥ ΚΟΤΖΙΑ
Συγγραφέας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά

Το Ισραήλ εκτέθηκε άλλη μία φορά στα μάτια της παγκόσμιας κοινής γνώμης με τις βιαιότητες στις οποίες προέβη και τα ανόητα επιχειρήματα που επικαλέστηκε προκειμένου να τις δικαιολογήσει.
Στη διαμάχη Τουρκίας-Ισραήλ, αν και κατά πόσο η πρώτη μπορεί να ηγεμονεύσει στην ανατολική Μεσόγειο, η Αγκυρα είναι ο απόλυτος κερδισμένος. Βρίσκεται σε πορεία να πείσει τον λεγόμενο «Ισλαμικό Δρόμο» ότι αυτή μπορεί να τα βάλει με τον οποιονδήποτε. Οτι αυτή είναι η μεγάλη ισλαμική δύναμη που δημιουργεί στην πράξη πρόβλημα στο Ισραήλ, και όχι το Ιράν. Οτι αυτή δεν υπολογίζει κόστος και συμμαχίες προκειμένου να εκθέσει το Ισραήλ, σε αντίθεση με τη Σαουδική Αραβία που λουφάρει όποτε πιέζεται από τη Δύση. Η Αγκυρα νιώθει ότι ικανοποιεί όλες τις φιλοδοξίες των νεοοθωμανικών σχεδίων της. Προκάλεσε το Ισραήλ και το τελευταίο έπεσε στην παγίδα της, χρησιμοποιώντας μάλιστα βία.

Το πρόβλημα που δημιουργείται έγκειται στο γεγονός ότι η Ελλάδα δεν δείχνει να αντιλαμβάνεται το παιχνίδι και πώς αυτό παίζεται στο πλαίσιο της αυξανόμενης κόντρας μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ. Δείχνει να μην ερμηνεύει το γιατί η βίαιη αντίδραση του Ισραήλ εκδηλώθηκε εις βάρος τουρκικού πλοίου στο οποίο επέβαιναν, πέραν των ακτιβιστών, τούρκοι πράκτορες και στελέχη των γκρίζων λύκων*. Το γιατί η Τουρκία χρειάζεται να θυματοποιηθεί η ίδια προκειμένου να υλοποιήσει τα νεοοθωμανικά της σχέδια. Να εμφανιστεί ως συνεπής αντικατοχική δύναμη για να «ξεπλυθεί» από τις αμαρτίες της. Από το Αρμενικό μέχρι το Κυπριακό. Η Τουρκία προκαλεί την ιστορία όταν καταγγέλλει την κατοχή της Παλαιστίνης, την ίδια στιγμή που παράνομα κατέχει το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.

Ηπάλη για τα δίκαια της Παλαιστίνης είναι μια βαθιά ανθρωπιστική μάχη. Αλλά, ως προς το εθνικό συμφέρον, την Ελλάδα πρέπει να απασχολεί συνεχώς το Κυπριακό. Ο κάθε ακτιβιστής μπορεί να συνδυάσει τη διεθνιστική του δράση με την άμεσα πατριωτική. Είναι άξιο σεβασμού και υποστήριξης η μάχη των Ελλήνων ακτιβιστών ειρήνης από τη Μέση Ανατολή μέχρι το Αφγανιστάν. Αποτελεί, όμως, από την άλλη, έλλειμμα η μη συμπερίληψη στη δράση τους του αιτήματος για τερματισμό της κατοχής της Κύπρου. Θα περίμενε κανείς ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική θα έκανε άμεσα τα εξής:

*Πρώτον, θα συμπαραστεκόταν στην Παλαιστίνη και θα αποκάλυπτε, ταυτόχρονα, στη διεθνή κοινότητα την υποκρισία της Τουρκίας. Θα απαιτούσε τον τερματισμό κάθε είδους κατοχής στην περιοχή μας.

*Δεύτερον, θα κινητοποιούνταν ώστε οι ακτιβιστές ειρήνης να στηρίξουν την πάλη για τον τερματισμό της κατοχής στην Κύπρο αλλά και, πιο άμεσα, του ανοίγματος του λιμανιού της Αμμοχώστου. Εκεί θα αποκαλυπτόταν κατά πόσο η Τουρκία είναι ενάντια στην κατοχή ξένων εδαφών ή όχι. Το ποιες είναι οι τουρκικές στρατηγικές ως προς το Διεθνές Δίκαιο.

*Τρίτον, θα έστελνε απεσταλμένο του πρωθυπουργού για να απελευθερώσει τους έλληνες υπηκόους από τις φυλακές του Ισραήλ.

Σε κάθε περίπτωση, δεν νοείται ενεργητική και δημοκρατική εξωτερική πολιτική που δεν μπορεί να θέσει τον διττό στόχο: συμπαράσταση στην Παλαιστίνη-αποκάλυψη και παρεμπόδιση των σχεδίων της Τουρκίας. Αλλιώς, θα αντιδράμε συναισθηματικά όταν κάποιοι άλλοι κάνουν ρεσάλτα. Αλλοι βίαια σε καράβια και άλλοι στα μακρόχρονα πεδία της γεωστρατηγικής.

*η συγκεκριμένη πληροφορία δεν ξέρω κάτα πόσο ισχύει ή είναι δυνατό να διασταυρωθεί (σχόλιο από τον Konstantinito)

Χρεωκοπία, αποπληρωμή ή αναδιάρθρωση: οι εναλλακτικές του χρέους

http://g700.blogspot.com/2010/05/blog-post_30.html

Σκιαδικά

Εκατόν πενήντα εννιά χρόνια πριν, το διήμερο 10 και 11 Μαΐου του 1859 έμεινε στην ιστορία για τα επεισόδια που σημειώθηκαν ανάμεσα σε φοιτητές και αστυνομία στην Αθήνα, γνωστά και ως «Σκιαδικά».

Όλα ξεκίνησαν από τον τότε υπουργό Εξωτερικών, Αλέξανδρο Ρίζο Ραγκαβή. Ο Ραγκαβής τόνιζε την ανάγκη στήριξης της εγχώριας παραγωγής και, ως παράδειγμα, έλεγε πως οι Έλληνες θα πρέπει να επιλέγουν να φορούν τα ντόπια ψάθινα καπέλα, τα λεγόμενα «σκιάδια», που κατασκευάζονταν στη Σίφνο και όχι τα εισαγόμενα από το εξωτερικό.
Ο γιος του ακολούθησε τη συμβουλή του πατέρα του και εκείνος και η παρέα του άρχισαν να φορούν τα σκιάδια στις βόλτες τους στο Πεδίο του Άρεως. Τα σκιάδια έγιναν γρήγορα σήμα κατατεθέν της προοδευτικής νεολαίας της Αθήνας, των «Γαριβαλδινών», που έτσι δήλωνε την αντίθεσή της στον Όθωνα. Στον αντίποδα, η καθεστωτική νεολαία («Αυστριακοί») φορούσε άσπρα ψηλά καπέλα. Η αστυνομία χαρακτήριζε όσους φορούσαν σκιάδια ως συνωμότες.

Την Κυριακή 10 Μαΐου στο Πεδίο του Άρεως μπροστά στο βασιλικό ζεύγος και ενώ έπαιζε η στρατιωτική μπάντα εμφανίζονται ομάδες νέων φορώντας τα ψάθινα καπέλα από τη Σίφνο. Εισαγωγείς καπέλων θέλοντας να διακωμωδήσουν τους νεαρούς έστειλαν υπαλλήλους τους να εμφανιστούν με κουρελιασμένα σκιάδια με γαλανόλευκες κορδέλες. Πολύ γρήγορα δημιουργήθηκε ένταση μεταξύ των δύο ομάδων και αμέσως «...ο διευθυντής της αστυνομίας διέταξεν τους κλητήρας του να επιτεθούν κατά των μαθητών, εξ ών τινάς συνέλαβον δια να τους φυλακίσωσι» όπως γράφει η εφημερίδα «Αυγή» μία ημέρα μετά.
Η ένταση μεταφέρεται στα Εξάρχεια. Όπως γράφει ο Άλκης Ρήγος στην Αυγή το 2007, «οι ξυλοδαρμένοι πολιορκούν το αστυνομικό τμήμα της Νεάπολης και απαιτούν την αποφυλάκιση των τριών συναδέλφων τους που έχουν συλληφθεί χτυπιούνται και πάλι άγρια, υποχωρούν προς το κέντρο της πόλης ανασυγκροτούνται στο θρυλικό καφενείο «Η Ωραία Ελλάς» στη διασταύρωση Ερμού και Αιόλου, από όπου «ανήλθον την οδό Ερμού ...εις διαδήλωσιν κατά των ανακτόρων, επιζητούντες την απόλυσιν των συλληφθέντων και την παύσιν του διευθυντού της αστυνομίας Δημητριάδου».

Οι διαδηλώσεις συνεχίζονται και την επόμενη ημέρα. Μαθητές, φοιτητές και πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκαν στα Προπύλαια και με πορεία έφτασαν στο υπουργείο εσωτερικών ζητώντας από τον τότε υπουργό Κωνσταντίνο Προβελέγγιο πάλι την παύση του αστυνομικού διευθυντή Αθηνών Δημητριάδη και την απελευθέρωση των συλληφθέντων. Μην έχοντας μία θετική απάντηση από τον Προβελέγγιο, παρά μόνο μια δέσμευση ότι θα εξετάσει το αίτημά τους, οι διαδηλωτές ζήτησαν ακρόαση από τον Όθωνα. Όταν κι εκείνος αρνήθηκε η κατάσταση ήταν ήδη τεταμένη. Στη διαδήλωση συμμετέχουν πια «όλαι αι τάξεις της κοινωνίας από του γερουσιαστού, κτηματίου και μεγαλεμπόρου μέχρι του τελευταίου χειρώνακτος» σύμφωνα με τον αντιπολιτευόμενο Τύπο.

Όπως αναφέρει ο Α. Ρήγος, η σύγκρουση γενικεύεται μέχρι αργά την νύκτα οπότε και οι διαδηλωτές - μεταξύ των 4 και 10 χιλιάδων - μετά από παρέμβαση του Κωνσταντίνου Κανάρη υποχωρούν στο χώρο των Προπυλαίων Ακολουθεί η πρώτη κατάληψη του Πανεπιστημιακού κτιρίου. Λίγο αργότερα ο στρατός και η χωροφυλακή εισβάλουν πυροβολώντας στο Πανεπιστήμιο. «Ακολουθούν συγκρούσεις σώμα με σώμα που αφήνουν βαριά τραυματισμένους δύο φοιτητές και καταλήγουν σε κατάληψη τμήματος του Πανεπιστημίου από τις δυνάμεις ...της τάξης», αναφέρει ο Α. Ρήγος.

Τα παραπάνω προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις. Ο γερουσιαστής Δημήτριος Χρηστίδης χαρακτηρίζει την έφοδο του στρατού στο Πανεπιστήμιο ως πράξη «κατά του ασύλου των επιστημών» καθώς το Πανεπιστήμιο είναι «ναός του πνεύματος» και πρέπει να απολαμβάνει το προνόμιο του απαραβίαστου για τους πάντες. Ήταν μία από τις πρώτες αναφορές στη χώρα μας για το πανεπιστημιακό άσυλο.Η αγορά κλείνει, κόσμος συγκεντρώνεται στο Πανεπιστήμιο ως ένδειξη συμπαράστασης ενώ η αστυνομία προχωρά σε συλλήψεις. Το υπουργικό συμβούλιο συνεδριάζει υπό την προεδρία του πρωθυπουργού Αθανάσιου Μιαούλη και σε μια προσπάθεια να εκτονώσει την κατάσταση απομακρύνει από τη θέση του τον αστυνομικό διευθυντή και απελευθερώνει τους τρεις συλληφθέντες του Πεδίου του Άρεως. Την ίδια στιγμή ωστόσο, η κυβέρνηση παραπέμπει 38 άτομα κάθε κατηγορίας σε δίκη ως πρωταίτιους των ... «στασιαστικών ενεργειών», όπως τονίζει ο Α. Ρήγος. Ο Υπουργός Παιδείας Χ. Χριστόπουλος αποφασίζει να κλείσει το Πανεπιστήμιο και να εγκατασταθεί στο εσωτερικό του στρατιωτική φρουρά. Το απόσπασμα παρέμεινε στο χώρο του Πανεπιστημίου μέχρι τις 16 Μαΐου.

Τα «Σκιαδικά» αποτέλεσαν την πρώτη δυναμική εκδήλωση του φοιτητικού κόσμου κατά των μεθόδων του καθεστώτος. Ένα ευρύτερο κίνημα νεολαίας εμφανίζεται δυναμικά στην πολιτική σκηνή στο οποίο -όπως παρατηρεί ο Α. Δημαράς- εμφανίζονται όλα εκείνα τα στοιχεία που θασυναντάμε από δω και πέρα σε κάθε φοιτητική εξέγερση,μέχρι τις μέρες
μας.

Κόμμα

Κόμμα = Ομάς ανθρώπων, ειδότων ν’ αναγιγνώσκωσι και ν’ αρθογραφώσιν εχόντων χείρας και πόδας υγιείς, αλλά μισούντων πάσαν εργασίαν, οίτινες ενούμενοι υπο ένα οιονδήποτε αρχηγόν, ζητούσι ν’ αναβιβάσωσιν αυτόν δια παντός μέσου εις την έδραν πρωθυπουργού, ίνα παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι.»

Εμμανουήλ Ροίδης , Ελληνας πεζογράφος και κριτικος (1836-1904)

Che Guevara - A "liberal" point of view...

Che Guevara

A modern saint and sinner
Oct 13th 2007
From The Economist print edition

Why the Che myth is bad for the left

AFP
THE bearded face—eyes staring defiantly to infinity, the long wavy hair beneath the beret stirred by the Caribbean breeze—has become one of the world's most familiar images. Alberto Korda's photograph of Ernesto “Che” Guevara may be waved aloft by anti-globalisation

protesters but it has spawned a global brand. It has adorned cigarettes, ice cream and a bikini, and is tattooed on the bodies of footballers.

What explains the extraordinary appeal of Guevara, an Argentine who 40 years ago this week was captured and shot in Bolivia. Partly the consistency with which he followed his own injunction that “the duty of the revolutionary is to make the revolution”. A frail asthmatic, he took up arms with Fidel Castro's guerrillas in Cuba's Sierra Maestra. After their victory, Guevara would fight again in the Congo as well as Bolivia. He fought dictators who were backed by the United States in the name of anti-communism when the cold war was at its hottest, and when Guevara's cry to create “two, three...many Vietnams” resonated on university campuses across the world. His renewed popularity in recent years owes much to a revival of anti-Americanism.

But it is semiotics, more than politics, that leads teenagers ignorant of the Sierra Maestra to sport Che T-shirts. Korda's photograph established Guevara as a universal symbol of romantic rebellion. It helps, too, that he died young, at 39: as a member of the Cuban gerontocracy he would hardly have become the James Dean of world politics. A second picture, that of the bedraggled guerrilla's corpse, staring wide-eyed at the camera, provides another clue. It resembles Andrea Mantegna's portrait of the dead Christ. It fixes Guevara as a modern saint, the man who risked his life twice in countries that were not his own before giving it in a third, and whose invocation of the “new man”, driven by moral rather than material incentives, smacked of St Ignatius Loyola more than Marx.

In Cuba, he is the patron saint: at school, every child must repeat each morning, “We will be like Che.” His supposed relics are the object of official veneration. In 1997, when Cuba was reeling from the collapse of its Soviet ally, Mr Castro organised the excavation of Guevara's skeleton in Bolivia and its reburial in a mausoleum in Cuba. Except that in the tradition of medieval saints, it probably isn't his body at all, according to research by Bertrand de la Grange, a French journalist.

The wider the cult spreads, the further it strays from the man. Rather than a Christian romantic, Guevara was a ruthless and dogmatic Marxist, who stood not for liberation but for a new tyranny. In the Sierra Maestra, he shot those suspected of treachery; in victory, Mr Castro placed him in charge of the firing squads that executed “counter-revolutionaries”; as minister of industries, Guevara advocated expropriation down to the last farm and shop. His exhortation to guerrilla warfare, irrespective of political circumstance, lured thousands of idealistic Latin Americans to their deaths, helped to create brutal dictatorships and delayed the achievement of democracy.

Sadly, Guevara's example is invoked not just by teenagers but by some Latin American governments. In Venezuela, Hugo Chávez wants to create the guevarista “new man”, just when Cuba is having second thoughts. As Jorge Castañeda, one of Guevara's biographers, notes, Che's lingering influence has retarded the emergence of a modern, democratic left in parts of Latin America. Sadly, most of those who buy the T-shirt neither know nor care.